មិនដែលបានស្គាល់ព្រះភ័ក្ត្រព្រះអង្គច្បាស់ដូច្នេះទេ តែគំនិតព្រះអង្គស្គាល់ច្បាស់ណាស់….អ្នកបដិវត្តគំនិតជំនាន់ដើម អ្នកប្រាជ្ញអង្គនេះ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថា ជាព្រះសង្ឃជឿនលឿន និងនាំមុខគេ ក្នុងការស្វែងយល់ និងបញ្ចេញគំនិតទំនើប មានលក្ខណ:វិទ្យាសាស្រ្ត នៅប្រទេសកម្ពុជា ចាប់ពី បណ្តាទសវត្សឆ្នាំ ១៩៤០-១៩៧៥។ លោកហេងមណីចិន្តា អតីតព្រះសង្ឃខ្មែរ ដ៏ល្បីល្បាញមួយអង្គ និងជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សា ថ្នាក់អនុបណ្ឌិត ពីសាកលវិទ្យាល័យ Harvard របស់អាមេរិកបានបញ្ជាក់ថា កិត្តិនាម របស់ព្រះតេជគុណខៀវជុំ គឺត្រូវបានមហាអ្នកប្រាជ្ញថៃ ទទួលស្គាល់យ៉ាងសុះសាយ បន្ទាប់ពី ពួកគេបានសិក្សាស្វែងយល់ ពីសៀវភៅជាច្រើន ដែលសរសេរដោយ អ្នកប្រាជ្ញដ៏មហិមា មួយអង្គនេះ។

ព្រះភិក្ខុ ខៀវជុំ ជាធម្មកថិក គ្មានពីរនៅកម្ពុជា ជាវាគ្មិន ដ៏ពូកែពន្យល់អស្ចារ្យ ជាជនស៊ីជម្រៅ ជាមនុស្សប្រកបដោយបញ្ញាញាណ និង ជាអ្នកបដិវត្តន៍ ក្នុងព្រះផ្នួស។ ទាំងនេះ គឺជាគុណសម្បត្តិ ដ៏ច្រើនលើសលប់ ដែលខ្មែរជំនាន់ថ្មី កម្របានយល់ដឹង។ គ្រូបង្រៀន សាស្រ្តាចារ្យ អ្នករត់ស៊ីក្លូ មន្រ្តីរាជការ និងខ្មែរ ជាច្រើន ដែលធ្លាប់ បានស្គាល់ ធ្លាប់បានស្តាប់ ធម្មទេសនារបស់ព្រះតេជគុណ ខៀវ~ជុំ គ្មានអ្នកណាមួយថា មិនស្ងើចសរសើរព្រះអង្គ នោះឡើយ។ ពួកគេច្រើននិយាយថា នៅជំនាន់នោះ បើឮថា ព្រះអង្គនិមន្ត ទៅទេសនា នៅទីណាហើយ គឺទាំងអ្នកនយោបាយ និស្សិត បញ្ញវ័ន្ត អ្នករត់ស៊ីក្លូ ជាច្រើន នាំគ្នាអ៊ូអរ ធ្វើដំណើរតាមទៅស្តាប់ ហើយនៅក្នុងនោះក៏មានគិញសម្ងាត់ របស់សម្តេច នរោត្តម សីហនុ ដែលតែងតាមដានព្រះអង្គ ព្រមជាមួយគ្នាដែរ។

ដូចយើងដឹងស្រាប់ហើយ ព្រះតេជគុណ ខៀវ ជុំ គឺជាប្រជាជនបដិវត្តន៍ មួយអង្គ ដែលពុំមានទំនោរ ទៅរករបបរាជានិយមឡើយ ហេតុនេះហើយ ទើបសកម្មភាពរបស់លោក ត្រូវបាន គេតាមដាន ជាប់រហូត ហើយសូម្បីតែ ស្ថាប័នព្រះសង្ឃ ដែលយកចិត្តយកថ្លើម ព្រះមហាក្សត្រ រាប់ចាប់ពី សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជាដើម ក៏មិនសូវពេញព្រះទ័យនឹងទង្វើ របស់ព្រះភិក្ខុ ខៀវ ជុំ ដែរ គឺយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថា គេក៏មិនពេញចិត្តនឹង ទង្វើរបស់លោក ឯលោកក៏មិនដែលគាំទ្រ ពួកគេវិញដែរ។

ព្រះតេជគុណ ខៀវ ជុំ កើតនៅឆ្នាំ ១៩០៧ នៅភូមិអន្លង់តាសេក ឃុំព្រែកអំបិល ស្រុកស្អាង ខេត្តកណ្តាល។ នៅអាយុ ១២ ឆ្នាំ ឪពុកម្តាយបានយកមកផ្ញើអោយនៅវត្ត ដើម្បីរៀនសូត្រអក្សរសាស្រ្ត។ នៅឆ្នាំ១៩២៤ ក្នុងអាយុ ១៧ឆ្នាំ យុវជនខៀវជុំ បានបួសជាសាមណេរ បានមករៀនសូត្របន្ត នៅវត្តលង្កា ទីក្រុងភ្នំពេញ នៅឆ្នាំ ១៩២៦ ក្រោយមក បានបួសជាភិក្ខុនៅឆ្នាំ ១៩២៨ ដោយមាន សម្តេចព្រះធម្មលិខិត ល្វី ឯម ជាព្រះគ្រូឧបជ្ឈាយ៍។ ក្នុងបណ្តាឆ្នាំ ១៩៤០ ព្រះអង្គបានចូលរួម ចលនាបដិវត្តន៍ ជាមួយព្រះអាចារ្យ ហែម ចៀវ ដើម្បីរំដោះប្រទេសខ្មែរ ពីអាណានិគមន៍បារាំង ហើយ បានភៀសខ្លួន ទៅនៅប្រទេសថៃ មួយរយ: ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៥ ដោយបានសរសេរ សៀវភៅមួយចំនួន នៅទីនោះ និង បានធ្វើសកម្មភាពតស៊ូ រួមជាមួយលោក ស៊ឺង ង៉ុកថាញ់ នៅភ្នំដងរែក ក្នុងមុខតួនាទី ជាអ្នករៀបចំ ទ្រឹស្តីចលនាតស៊ូ។ ព្រះអង្គខៀវជុំ បានត្រលប់មក ប្រទេសកម្ពុជាវិញ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៩ បានសរសេរសៀវភៅ ប្រមាណជាជាង៣០ក្បាល ប៉ុន្តែ សព្វថ្ងៃនេះ សៀវភៅដែលយើង អាចរកបាន គឺ ប្រហែលជាជិត២០ក្បាល ប៉ុណ្ណោះ។ សៀវភៅដែលបង្ក ភាពចម្រូងចម្រាសជាងគេ នៅពេលនោះ គឺមានសៀវភៅ កម្ពុជវេយ្យាករណ៍ និង បញ្ហានរកសួគ៌ ដោយ ស្ថាប័នព្រះសង្ឃរាជ បញ្ជាឲ្យបិទ មិនឲ្យបោះផ្សាយបន្ត និង ឲ្យដើរប្រមូលពីបណ្ណាគារនានា ដើម្បីយកទៅដុតចោល លែងឲ្យមានចរាចណ៍ តទៅទៀត។

ជីវិតតស៊ូរើបម្រះពី គំនៀបទាំងឡាយជុំវិញខ្លួន រហូតតមក ធ្វើឲ្យព្រះអង្គ កាន់តែរឹងប៉ឹងឡើង ជាលំដាប់ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ អាច បញ្ឈប់ ឬ កាត់បន្ថយ សកម្មភាពព្រះអង្គបានឡើយ សូម្បីតែស្តេចគ្រប់គ្រងរាជ នៅក្នុងស្រុកខ្មែរ ដែលមានអំណាចលើសលប់ ក៏ដោយ។ គួរឲ្យសោកស្តាយ ដោយសារតែ របត់នយោបាយខ្មែរ ផ្លាស់ប្តូរទំហឹងខ្លាំងពេក ព្រះតេជគុណធម្មបាល ខៀវ ជុំ ត្រូវបានគេចាប់យកទៅធ្វើឃាដ នៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង នៅឆ្នាំ១៩៧៦៕

បើតាមសម្តីរបស់លោក ប្រាក់ សុវណ្ណារ៉ា ដែលជាអគ្គនាយកបេតិភណ្ឌ នៃក្រសួងវប្បធម៍ និងវិចិត្រសិល្បះ លោកបានឲ្យដឹងថា ៖ មានប្រាសាទ និងរមណីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រកម្ពុជាចំនួន ០៨ កន្លែងថែមទៀតបានត្រៀមក្នុងបញ្ជី ដើម្បីដាក់បញ្ចូលក្នុងសម្បត្តិបេតិភ័ណ្ឌពិភពលោក ។

ហើយតំបន់ប្រវត្តិសាស្រ្តទាំង ០៨ ដែលត្រៀមដាក់ចូលក្នុងបញ្ជីសម្បត្តិបេតិភណ្ឌពិភពលោកនេះមានដូចជា ៖

ទី១ រមណីយដ្ឋានអង្គបុរី

រមណីយដ្ឋានអង្គបុរី ស្ថិតនៅក្នុងខេត្ត តាកែវ រមណីយដ្ឋាននេះមាន ប្រាសាទភ្នំដា អាស្រមតាឥសី និងមានកំពែងក្រុងជាដើម តំបន់នេះត្រូវបានចាត់ទុកជាសម័យកាលតំបូង នៃប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក្នុងសម័យ ហ្វូណន ។

ទី២ តំបន់ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ

តំបន់ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ ស្ថិតនៅក្នុងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារនេះ ត្រូវបានឧទ្ទិសថ្វាយដល់បុត្រព្រះមហាក្សត្រ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ដែលបានសោយទីវង្គត ក្នុងការច្បាំងជាមួយនគរចម្ប៉ា។​ សមរភូមិរវាងខ្មែរ និងចាមត្រូវបានពណ៍នាដោយចម្លាក់លាន ។

ទី៣ តំបន់ប្រាសាទបាកាន

តំបន់ប្រាសាទបាកាន អតីតព្រះខ័នកំពង់ស្វាយ ស្ថិតនៅខេត្តព្រះវិហារ​ ប្រាសាទបាកានមានក្បូរក្បាច់រចនា ប្រហាក់ប្រហែលនិងប្រាសាទអង្គរវត្តដែរ​ ដែលបានកសាងមុនពេលលើករាជធានីទៅអង្គរវត្ត ប្រាសាទបាកាននេះមានឈ្មោះដើមហៅថា ប្រាសាទជ័យស្រីកសាង ដោយព្រះបាទសុរិយោវរ្ម័នទី១ ( គស១០០២-១០៥០ )។

ទី៤​ តំបន់ប្រាសាទបេងមាលា ឬបឹងមាលា

ប្រាសាទបេងមាលាឬបឹងមាលា បានកសាងឡើងនៅសតវត្សរ៍ទី១២ តាមរចនាប័ទ្មអង្គរវត្ត សង់លើផៃ្ទដីរាបស្មើទំហំ១៤ហិកតា (១៨១ម៉ែត្រx១៥២ម៉ែត្រ) មានកំពែង៣ជាន់ ដើម្បីឧទ្ទិសថ្វាយដល់ព្រះអាទិទេពក្នុងព្រហ្មញ្ញសាសនា និកាយវិស្ណុនិយម។ ប្រាសាទនេះមានទីតាំងស្ថិតនៅភូមិបេងមាលា ឃុំបេងមាលា ស្រុកស្វាយលើ ខេត្តសៀមរាប នាទិសអាគ្នេយ៍នៃភ្នំគូលេន មានចម្ងាយ៧៧គីឡូម៉ែត្រពីក្រុងសៀមរាប។

ទី៥ រមណីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រឧដុង្គ

ភ្នំឧដុង្ត​ជា​អតីត​រាជធានី​នា​សតវត្សរ៍​ទី ១៧ (ពី​ឆ្នាំ​១៦១៨ ដល់​ឆ្នាំ ១៨៦៦) ហើយ​ត្រូវ​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ដោយ​ព្រហបាទ នរោត្តម នៅ​​ឆ្នាំ​១៩៦៦ ដោយ​​ផ្លាស់​រាជធានី​​ទៅ​​​កាន់​​​រាជធានី ​ភ្នំពេញ​​ រហូត​​ដល់​​សព្វថ្ងៃ​​។ ភ្នំ​ឧដុង្ត​​មាន​​ចំងាយ​ប្រមាណ​​៤០​គីឡូម៉ែត្រ​​ពី​​ភាគ​ពាយព្យ​នៃរាជធានីភ្នំពេញ​​។ ទី​កន្លែង​នេះ​មាន​ការ​ទាក់ទាញ​ជា​ថ្មី បន្ទាប់​ពី​ការ​កសាង ព្រះ​សក្យមុនី​ចេតិយ​​ដ៏​​ធំ​​នៅ​​លើ​​កំពូល​​ភ្នំ​ឧដុង្គ​​ជ្រុង​ខាង​ជើង ដែល​មើល​ទៅ​ឃើញ​ធំ​ខ្ពស់ និង​មាន​ភាពស្រស់​បំព្រង។ ភ្នំ​ឧដុង្ត​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ឃុំ​ផ្សារដែក និង​​ឃុំភ្នំ​បាត ស្រុកពញាឭ ខេត្តកណ្តាល ភ្នំ​នេះ​មាន​ឈ្មោះ​បី​គឺ ភ្នំឧដុង្គ ភ្នំ​ព្រះរាជទ្រព្យ និង​ភ្នំ​អដ្ឋរស្ស។

ទី៦ រមណីយដ្ឋានបន្ទាយព្រៃនគរ

រមណីយដ្ឋាន ហ្លួងព្រះស្ដេចកន ឬបន្ទាយព្រៃនគរ មានទីតាំងស្ថិតនៅ ភូមិបន្ទាយព្រៃនគរ ឬ ភូមិអង្គរក្នុង ឃុំដូនតី ស្រុកពញាក្រែក ខេត្ដកំពង់ចាម មានចម្ងាយ ៤៩ គ.ម ពីទីក្រុងកំពង់ចាម តាមផ្លូវជាតិលេខ ៧ ។ រមណីយដ្ឋាន ប្រាសាទបន្ទាយព្រៃនគរ មានកំពែងព័ទ្ធជុំវិញ រាងការ៉េ ប្រវែង ២.៥០០ម. ក្នុងមួយជ្រុងៗ ។ កំពែងនេះសង់ឡើង ដោយ ដីល្បាប់ខ្សាច់់ មានកំពស់ ៥ម.ទៅ ៧ម.ទទឹង ២០ម.ទៅ២៥ម. តែត្រូវ បាក់ស្រុតមួយ ភាគធំ ។ នៅលើខ្នងទំនប់ និង សងខាងទំនប់ មាន ដាំឬស្សី យ៉ាងក្រាស់ ។

៧​ រមណីយដ្ឋានភ្នំគូលេន

ភ្នំគូលេនស្ថិតនៅក្នុងស្រកស្វាយលើ និងស្រុកវ៉ារិន ចំងាយ ៦០គីឡូម៉ែត្រពីក្រុងសៀមរា និងប្រហែល ២៥គីឡូម៉ែត្រពី​ប្រាសាទបន្ទាយស្រី ។ ភ្នំគូលេនមានឈ្មោះដើមថា មហិន្រ្ទព៌ត ជាកន្លែងដែលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ ប្រារព្ធធ្វើពិធីទេវរាជ និងប្រកាសឯករាជ្យពីប្រទេសជ្វាក្នុងឆ្នាំ​៨០២ ដែលជាពេលដែលសម័យអង្គរកើតឡើង។ ភ្នំនេះជាទីក្រុងរបស់ចក្រខ្មែរ (អាណាចក្រខ្មែរ)ដំបូងគេជិតកន្លះសតវត្សមុនពេលប្តូរទៅហិហរាល័យ ដែលឥឡូង​នេះហៅថារលួស។ មានប្រាសាទប្រហែល ២០​ ត្រូវបានរកឃើញនៅលើភ្នំនេះ។

ទី៨តំបន់ប្រាសាទកោះកេរ្តិ៍ សៀមរាប​:

ក្រុម​ប្រាសាទកោះកេរ្តិ៍ ( ​កោះ​កេរ​ ) ដែល​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ ក្នុងភូមិ​ស្រ​យ៉ង់​ជើង ឃុំ​ស្រ​យ៉ង់ ស្រុក​គូលែន ខេត្តព្រះវិហារ មាន​ចំងាយ ៧២​គីឡូម៉ែត្រ ពី​ទីរួមខេត្ត​សៀមរាប បើ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​លេខ​២១១ និង​ផ្លូវលំ​ចំងាយ ៤៩​គីឡូម៉ែត្រ ពី​ទី​រួម​ខេត្តព្រះវិហារ​។ ប្រសិនបើ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ដងផ្លូវ​លេខ​៦៤ ដែល​បែក​ចេញពី​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៦ ត្រង់​ចំណុច​ផ្សារ​ដំ​ដែក ស្រុក​សូទ្រនិគម ខេត្តសៀមរាប ឆ្ពោះទៅ​ទិស​ខាងជើង​សំដៅ​ទៅ​រក​ស្រុក​ស្វាយ​លើ ខេត្តសៀមរាប រួច​បន្ត​ទៅ​ស្រុក​គូលែន ខេត្តព្រះវិហារ គឺ​មាន​ចំងាយ​ប្រមាណ ១២០​គីឡូម៉ែត្រ បើ​គិត​ពី​ការ​គ្រប់គ្រង​រដ្ឋបាល​សព្វថ្ងៃ មណ្ឌល​នៃ​អតីត​រាជធានី​នេះ ស្ថិត​នៅ​ក្នុងភូមិ​កោះ​កេរ្តិ៍ ឃុំ​ស្រ​យ៉ង់ ស្រុក​គូលែន ខេត្តព្រះវិហារ​។ ប្រាសាទកោះកេរ្តិ៍ គឺជា​រាជធានី​ចាស់​បុរាណ មាន​អាយុប្រមាណ​ជាង ១០០០​ឆ្នាំ មក​ហើយ​។

ប្រាសាទបាពួន បានលាក់សម្ងំខ្លួន កណ្តាលវង់ធំ ទាក់ភ្នែកទេសចរណ៍ ឱ្យមកផ្តុំ ទស្សនាវិលជុំ មិនខ្លាចហត់កាយ…

ខេត្តសៀមរា៖ ខេត្តសៀមរាបគឺជាខេត្តមួយដ៍ពិសេស មិនថាតែប្រជាជនខ្មែរបានដឹងបានស្គាល់នោះទេថែមទាំងល្បីរន្ទឺដល់ឯក្រៅប្រទេសផងដែរ ដែលខេត្តនេះសម្បូរទៅដោយប្រាង្គប្រាសាទដែលបុព្វបុរសខ្មែរបានបន្សល់ទុកជាច្រើន ។

ថ្ងៃនេះខ្ញុំលើកយកប្រាសាទ បាពួន​ រឺ បាភួន មកសសេរនឹងនិយាយចំនុចខ្លះៗដើម្បីឲ្យកូនខ្មែរគ្រប់រូបបានដឹងបានស្គាល់ពីប្រាសាទនេះ ប្រាសាទ បាពួន រឺ បាភួន មានទីតាំងស្ថិតនៅផ្លូវចូលទៅកាន់ទ្វារដីឆ្នាំង ស្ថិតនៅបន្ទាប់ពី ប្រាសាទបាយ័ន និងក្បែរ ព្រលានជល់ដំរី ។

ប្រាសាទបានកសាងឡើងនៅក្នុងសម័យអង្គរ នាសតវត្សរ៍ទី១១ ឆ្នាំ១០៦០ ដោយព្រះបាទ ឧទ័យាទិត្យវរ្ម័នទី២ ដើម្បីឧទ្ទិសថ្វាយដល់ ព្រហ្មញ្ញសាសនា ។ ប្រាសាទនេះបានចម្លាក់ឡើងខុសពីប្រាសាទផ្សេងៗដទៃទៀត គឺឆ្លាក់នៅលើថ្មតូចៗ ស្រដៀងនិងឥដ្ឋ ហើយចម្លាក់នេះនៅសល់តិចតួចប៉ុណ្ណោះ ប្រាសាទភ្នំនេះមានរាងដូច សាជី មានប្រាំថ្នាក់ សំណង់ធ្វើពីថ្មភក់ថ្មបាយក្រៀម និង មានគោបុរះ នៅទាំងបួនទិស ព្រមទាំងមានរូបចម្លាក់ក្បូក្បាច់រចនា ល្អឆើតទាក់ទងទៅនិង រឿងរាមកេរ្តិ៍​ខ្មែរ និងមានក្បាច់ចម្លាក់ផ្សេងទៀតទាក់ទងទៅនឹង ល្បែងកីឡា នឹងរូបព្រះពុទ្ធចូលព្រះនិពាន្ធ ដែលគេទើកសាឡើងនា សម័យលង្វែក ៕

សូមទស្សនាវិដេអូ

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fsophoit%2Fvideos%2F1582165988547716%2F&show_text=0&width=560

ដោយ៖ SVD

ប្រភព៖ ម៉ាន់ សុភ័ទ្ធ

សៀមរាប ៖ នៅក្នុងពិធីបង្រួបបង្រួមនូវសាសនា និងជំនឿលទ្ធិ ពោលគឺទាំងព្រហ្មញសាសនា ព្រះពុទ្ធសាសនា និងលទ្ធិជំនឿព្រលឹង ដ៏ធំបំផុត មានការរៀបចំបាយសី ចាប់ពីបាយសីជាន់ទាប រហូតដល់បាយសី៥៦ថ្នាក់ ភ្លេងពិណពាទ្យ ៧ វង់ធំៗ នៅឯទីធ្លាខាងលិចប្រាសាទ”បាយ័ន្ត”ជិតព្រះអង្គគោកធ្លោក នៅថ្ងៃទី១៦ មីនា ២០១៨ វេលាម៉ោង ៨.០០នាទី ព្រឹក រហូតដល់ល្ងាច ….ដោយមានការនិមន្ទចូលរួម និងផ្តើមពិធីបុណ្យពីព្រះសង្ឃ អ្នកកាច់បាយសីរាប់រយនាក់ និងគ្រូៗដ៏ល្បីក្នុងខេត្តសៀមរាប ….។

ក្នុងពិធីនេះដែលគេឃើញមានការបង្កើតបាយសីជាច្រើនប្រភេទ ដែលកូណខ្មែរខ្លះមិនបានដឹង ក្នុងនោះដែរលោក រ៉េត សាមុត បានសរសេរផុសក្នុងបណ្តាញសង្គមបង្ហាញអំពីលក្ខណះ និង ប្រភេទខ្លះៗនៃបាយសីដូចខាងក្រោម។

បាយសីឈ្មោះ “ដួងកែវស្តេចនាគរាជ”

នេះជាបាយសីស្រស់ញញឹម រចនាពីដើមចេក ស្លឹកចេក និងផ្កាយ៉ាងត្រកាល ដែលជាស្នាដៃយុវជនមកពីក្រុងតាខ្មៅ ។បាយសីនេះតុបតែងឡើងសំដៅដល់ការទុកថ្វាយដល់ នាគដែលជាអ្នកបានផ្តល់កំណើតនៃទឹកដីខ្មែរ ដែលបានផ្តល់នូវសេចក្តីសុខចំរើនដល់សព្វសត្វក្នុងទ្វីបលោក ជាពិសេសគឺកម្ពុជាទាំងមូល ។

បាយសីឈ្មោះ “ដួងកែវម្កុដរាជ”

នេះជាបាយសីស្រស់ញញឹម រចនាពីដើមចេក ស្លឹកចេក និងផ្កាយ៉ាងត្រកាល ដែលជាស្នាដៃយុវជនមកពីក្រុងតាខ្មៅ ។បាយសីនេះតុបតែងឡើងសំដៅដល់ការទុកថ្វាយដល់ មហាវិរៈក្សត្រគ្រប់ព្រះអង្គ ដែលបានផ្តល់នូវសេចក្តីសុខចំរើនដល់សព្វសត្វក្នុងលោក ក្នុងសាវតាខ្មែរ តាមរយៈនៃ ការមេត្តា ករុណា ឧបេក្ខា មុទិតា ។ល។

បាយសីឈ្មោះ “នាគផ្គុំធាតុ ទ្រប្រាសាទកំពូល៥”

នេះជាបាយសីស្រស់ញញឹម រចនាពីដើមចេក ស្លឹកចេក និងផ្កាយ៉ាងត្រកាល ដែលជាស្នាដៃយុវជនមកពីក្រុងតាខ្មៅ ។បាយសីនេះតុបតែងឡើងសំដៅដល់ការទុកថ្វាយដល់ មហានគរខ្មែរដែលរស់បានសុខក្សេមក្សាន្តនេះ ក៏អាស្រ័យព្រះមហាក្សត្រ និងមហាក្សត្រិយ៍ ដែលបានបង្កើតអោយមាននូវគ្រឹសសាសនា ជំនឿសិល្បៈវប្បធម៌ សាសនា ប្រាង្គប្រាសាទ ហើយដែលបានផ្តល់នូវសេចក្តីសុខចំរើនដល់សព្វសត្វក្នុងលោកនិងក្នុងនគរតាមរយៈនៃ ការមេត្តា ករុណា ឧបេក្ខា មុទិតា។ល។ ។

ប្រភព ៖  រ៉េត សាមុត

អត្ថបទដោយ ៖ Sing Ly

លោកវិរសិល្បៈករ ឡុង រី (ក្នុងរូបថតខ្មៅ)បានប្រកបរបរផលិតគ្រឿងអល័ង្កាចំពោះអប្សរា តួក្នុងរឿងរាមកេរ្តិ៍ របាំជូនពរ ព្រះរាម ព្រះលក្មណ៍ ព្រះនាងសិដា ទស្សមុខ ឬទេពមនោរម្យ ។ល។ដោយគ្រឿងផលិតទាំងនោះលោកបានប្រើពីមាស ពីស្ពាន់ ទង់ដែង អាលុយមីញ៉ូមតាំងពីលោកមានអាយុ៣០ឆ្នាំ ចំណាយពេលបន្ថែម មកប្រមាណ ៣៧ឆ្នាំថែមទៀត(តាំងពីអាយុ ៣០ឆ្នាំមក) ហើយដែលមានតែ១គត់ក្នុងទឹកដីខេត្តសៀមរាប ។